Puppy Safie

Safie is weer ziek en gooit er alles uit van voren en achteren. Schuimbelletjes komen uit haar bek. We vermoeden dat dit komt van al die paddestoelen en troep die ze van straat opvreet. De volgende ochtend is het poezenmandje drijfnat van Safie. Koorts?

We rijden wat eerder dan normaal, op weg naar kantoor, door de Linnaeusstraat. Een uur later horen we op het nieuws dat Theo van Gogh daar is vermoord.

Mijn moeder mag weer uit het ziekenhuis, dus gaan we haar ophalen. Safie zit op de achterbank en ik moet mijn moeder op de hoogte houden van wat Safie doet. Tja die zit gewoon rustig. Als ze voorin zit, kan ze sinds kort net een beetje naar buiten kijken. Ze zit heel eigenwijs, maar ook geinteresseerd te kijken. Als ik mijn moeder heb afgezet, ga ik de auto wegzetten. Safie wil eerst niet mee, maar als ik weg rij zie ik haar in de spiegel achter de auto aan komen. Haar grote oren flapperen als een gek mee.

Safie is een heel rustige hond, ze slaapt overal en thuis kan ze zich uitstekend vermaken met haar speeltjes. Die sleept ze uit de bench naar haar mandje en terug. Het moet allemaal wel bij elkaar blijven. Kortom, haar speeltjes opruimen hoeft zelden.

Op de puppytraining leren we hoe we de puppies kunnen leren niet van straat te eten. Voorkomen, negeren en belonen zijn de steekwoorden. De daden bestaan uit: puppy aan de lijn, hoopje lekkers neerleggen. Dan zorgen dat puppy er net niet bij kan, en belonen zodra het jouw kant opkomt en het hoopje negeert. Safie loopt echter als een stofzuiger over straat, dus ik heb nog een hele schone taak voor me.

Naar dierenarts geweest voor laatste inenting. Safie heeft geen kennelhoest. Wel is ze wat afgevallen.

Op Urk lopen we over de dijk en langs de haven. Tijdens de lunch bij familie ligt ze rustig onder tafel. Ze mag de etensbakjes van de poes gebruiken voor haar eigen voer en water.