Puppy Safie

We gaan een paar keer naar Emmen om het huisje van mijn ouders leeg te halen. Dan bezoeken we ook mijn ouders in het verpleeghuis. In de huiskamer van mijn moeder heeft Safie haar eigen waterbakje. Als ze na weken mijn vader weer ziet, gaat ze heel gezellig tegen hem aanzitten. De oude man is zo ontroerd dat ie met veel moeite vooroverbuigt om het het hondje te knuffelen.

We doen deze week niet zo veel oefeningen, maar maken in Emmen wel wat boswandelingen ter compensatie van de lange autoritten.

We krijgen een droevig emailtje van een puppywalker. Haar hondje heeft een aangeboren nierafwijking en zal niet meer lang te leven hebben.

Omdat ik nu zo vaak de huissleutels vergeet mee te nemen als ik met Safie ga wandelen, heb ik de sleutel maar aan een touwtje om mijn nek hangen.