Puppy Safie

Safie is weer ziek en gooit er alles uit van voren en achteren. Schuimbelletjes komen uit haar bek. We vermoeden dat dit komt van al die paddestoelen en troep die ze van straat opvreet. De volgende ochtend is het poezenmandje drijfnat van Safie. Koorts?

We rijden wat eerder dan normaal, op weg naar kantoor, door de Linnaeusstraat. Een uur later horen we op het nieuws dat Theo van Gogh daar is vermoord.

Mijn moeder mag weer uit het ziekenhuis, dus gaan we haar ophalen. Safie zit op de achterbank en ik moet mijn moeder op de hoogte houden van wat Safie doet. Tja die zit gewoon rustig. Als ze voorin zit, kan ze sinds kort net een beetje naar buiten kijken. Ze zit heel eigenwijs, maar ook geinteresseerd te kijken. Als ik mijn moeder heb afgezet, ga ik de auto wegzetten. Safie wil eerst niet mee, maar als ik weg rij zie ik haar in de spiegel achter de auto aan komen. Haar grote oren flapperen als een gek mee.

Safie is een heel rustige hond, ze slaapt overal en thuis kan ze zich uitstekend vermaken met haar speeltjes. Die sleept ze uit de bench naar haar mandje en terug. Het moet allemaal wel bij elkaar blijven. Kortom, haar speeltjes opruimen hoeft zelden.

Op de puppytraining leren we hoe we de puppies kunnen leren niet van straat te eten. Voorkomen, negeren en belonen zijn de steekwoorden. De daden bestaan uit: puppy aan de lijn, hoopje lekkers neerleggen. Dan zorgen dat puppy er net niet bij kan, en belonen zodra het jouw kant opkomt en het hoopje negeert. Safie loopt echter als een stofzuiger over straat, dus ik heb nog een hele schone taak voor me.

Naar dierenarts geweest voor laatste inenting. Safie heeft geen kennelhoest. Wel is ze wat afgevallen.

Op Urk lopen we over de dijk en langs de haven. Tijdens de lunch bij familie ligt ze rustig onder tafel. Ze mag de etensbakjes van de poes gebruiken voor haar eigen voer en water.

Het wandelen langs drukke straten gaat best goed. Af en toe krijgt ze het nog weleens op haar heupen en trekt dan als een gek aan de lijn. Het is mij volkomen duister wanneer. Soms kan een stadsbus rakelings langs haar rijden en dan vertrekt ze geen spier.

Op een ochtend hoort Safie aan de overkant van de sloot iemand z’n autoruit schoon krabben. Het geluid bevalt haar niet. Dan blijkt het gras waar ze altijd op poept ook nog bevroren. Geen leuke start van de dag.

Bij Intratuin is iedereen gek op Safie. Aangezien Safie de winkelwagen niet leuk vindt, moedig ik haar nogal eens aan met ‘Goed zo’. Voor Safie koop ik een enorme kluif en een fleece plaid met labradors erop. En een nieuw mandje.

Mieke past deze week twee keer op Safie. Een keer neemt ze Safie mee naar huis. Hier ontmoet Safie de twee poezen, Tommie en Minous. Met Tommie kan Safie het wel vinden.

We oefenen ook met Safie om de open wenteltrap naar beneden te nemen. Dit moet in zeer kleine stapjes, want ze vindt die trap verschrikkelijk en te glad. Ze durft naar een paar dagen al een plakje worst van de eerste tree te pakken, dan staat ze met de poten wijd (net als een giraf die water drinkt).

Op een verjaardag in Haarlem ontmoeten we de buren van Safie’s broertje. Met het broertje gaat het ook goed. Hij gaat in Leiden naar puppytraining.

Op puppytraining leren we weer: aangeleerd en zelfbelonend gedrag met de bijbehorende kreten: voorkomen, negeren of belonen.

Vanochtend is de lucht helemaal zwart en vol van sirenes. In de buurt is een loods, waar een illegale houseparty was, uitgebrand. We gaan met Safie naar het nablussen kijken. Het wordt Safie echter te machtig al die rode auto’s.

Op onze wenteltrap liggen nu zelfklevende trapmatjes. Het is duidelijk dat Safie dit veel prettiger vindt. Na een paar dagen oefenen kan ze zelfstandig de trap op en af. Af en toe doet ze het spontaan, in de hoop dat ze wat lekkers krijgt natuurlijk.

Eindelijk wil Florio weleens samen met Safie een blokje lopen. Op gepaste afstand weliswaar. Ook wil Florio weleens in de auto springen omdat Safie dit ook doet. Verder mag Florio ook graag in het nieuwe mandje liggen. Safie weet niet goed wat ze hiervan moet denken. Als Florio blijft liggen, dan gaat ze maar wat klieren rondom het mandje. Ze durft Florio er niet direct uit te sturen. Of ze gaat maar in de bench liggen.

Het is heel grappig maar tijdens de wandelingen langs drukke straten worden we van alle kanten aangemoedigd door buschauffeurs, vuilnismannen, straatvegers etc., terwijl ze juist de veroorzakers zijn van de herrie waar Safie voor op de loop gaat. Tegelijk oefenen we natuurlijk het vermijden van ‘lekkernijen’ op straat.

Op puppytraining leren we ‘Ga op je plaats’. Het is de bedoeling dat we volgende week dit commando goed kunnen uitvoeren.

Tijdens een verjaardag op Urk is Safie door verschillende neefjes en nichtjes mee uitgenomen. Verder lag ze rustig naast me. Bedelen doet ze ook niet.

Florio is gewond (we vinden overal bloed in huis) en heeft zich in een tuin verderop verstopt. Hij wil niet mee naar binnen als we hem eindelijk gevonden hebben en de halve buurt laten helpen zoeken. Eindelijk laat in de avond komt hij gelukkig thuis. De wond valt wel mee, maar geen idee natuurlijk wat het is. Ook de dierenarts kon het niet zeggen, nadat ie Florio wat kaal had geschoren in de hals en ons 25 euro lichter in de portemonnee had gemaakt.

Naar Apeldoorn geweest voor een zakelijke afspraak. Safie gedraagt zich weer voorbeeldig. Thuis gekomen heeft ze veel energie over, dus zijn we de tuin ingegaan om nog wat bollen te planten, toen een lange wandeling en spelen met het balletje. Daarna gaat ze doodmoe naast haar mandje liggen, want daar ligt Florio al in. Een tijdje later toch maar de bench opgezocht.

We oefenen regelmatig ‘Op je plaats’. Eind van de week doet ze dit prima, maar ‘blijven liggen’ is volgens ons een andere oefening. En inderdaad tijdens de puppytraining leren we hoe je dit moet aanpakken.

De Volkskrant is een serie over hulphonden begonnen in Dag in Dag uit.

Dankzij Jan, mijn compagnon, heeft Safie nu een eigen website en kan ik het dagboek van Safie op het web zetten.

De 20 jaar oude schapenvacht ligt ook weer in de kamer (voor de 3e keer). Safie wil het kleed nog weleens plukken; ik geloof dat ze er nu vanaf blijft en er alleen op gaat liggen.

Bij de puppytraining is ook Helly, trainster en moeder van Serge, aanwezig. Ze heeft zelfs een puppy bij haar. Van haar leren we hoe we met een ontspannen lijntje met de hondjes kunnen wandelen.

Deze week is Joh. naar een conferentie in het buitenland. ’s Avonds zitten we gezellig met z’n drieën bij elkaar. Florio op zijn vachtje, Safie in haar mandje; rondom de stoel waarin ik zit. We moeten moed verzamelen om naar buiten te gaan.

Safie heeft de eerste zak van 17 kilo hondenbrokken op.

Bij Oostenburg kom ik een puppywalker van de KNGF tegen. Ze is aan haar tweede hond bezig. Het afstaan van haar eerste puppy heeft ze opgelost door direct weer een nieuwe pup te nemen. Verder word ik door iemand herkend vanwege het hondje. Hij woont bij ons in de buurt. Het is toch een merkwaardig fenomeen: zonder hond kan je in hetzelfde gebouw werken en in hetzelfde dorp wonen maar geen praatje maken, maar met een puppy word je herkend, overal aangesproken of begroet.

Op verzoek van de verpleging naar Ma in Emmen geweest. Dit is uitgelopen op een fiasco. Door haar ziekte is Ma vreselijk achterdochtig; iedereen spant samen. De enige die nog iets goeds kon doen in haar ogen was Safie.

Op de puppytraining hebben Safie en ik eindeloos geoefend: naast elkaar lopen en met een ontspannen lijntje. Een beetje daas waren we wel na afloop, want als de lijn strak stond moest ik direct weer keren. Daarna moesten we de oefening ‘Op je plaats’ nog laten zien. Safie was zo blij een lekker matje te zien dat ze direct ging liggen en bleef liggen.

Pepper en Safie zijn bevorderd naar een hogere puppyklas. Voor de puppywalkers betekent dit een uurtje langer slapen op zaterdagochtend. Anja en ik moeten allebei een klein uur rijden voordat we in Lelystad zijn.