Puppy Safie

6/12/2004

Week 50 (20 weken en 12,5 kg)

Op straat geoefend met naast elkaar lopen en een ontspannen lijntje. Dat valt niet mee, terwijl we eind deze week dit 25 tellen moeten kunnen. ‘In het doosje’ lukt nu wel. Dit komt waarschijnlijk omdat Safie ‘op je plaats’ geleerd heeft.

Safie en ik bij de tandarts (foto door de tandarts genomen) We gaan naar de tandarts voor de halfjaarlijkse controle met gebitsreiniging (duurt een half uurtje). In de wachtkamer hoort Safie al wat hoge geluiden uit de behandelkamer komen en wil wel weer naar buiten. Als ik op de stoel lig voor de marteling, wordt Safie door de assistenten geknuffeld. Toch piept ze af en toe bij al die vreemde geluiden. Als we klaar zijn neemt de tandarts een paar foto’s van ons. Een patient in de wachtkamer ziet Safie en zegt: ”Oh was jij dat, ik vond het al zo’n raar geluid”.

Bert, Mirjam en Chantal komen op een avond langs. Chantal heeft een band met knipperlichtjes om, zodat je haar beter kan zien. Chantal gaat direct met een kluif op de vacht liggen. Safie kijkt eerst stomverbaasd toe en probeert dan Chantal te verleiden met haar andere speeltjes. Ze trekt echt alles uit de bench, maar het lukt niet. Als de kluif op is (Safie heeft daar een maand op liggen knabbelen), wil Chantal wel spelen. Een van de spelletjes is vechten met de voorpoten, terwijl ze op de achterpoten staan (zoals kangeroes vechten). Het blijkt dat Bert ook Kim Bols kent. Deze jonge Belgische vrouw wacht al 4 jaar op een blindengeleidehond.

Bij de kapper is Safie nogal onrustig. Ze wil alleen heel dicht bij me zitten. De kapster (heeft zelf een hond) had nog een goede tip: ‘op je plaats’ leren met de riem (heb je altijd bij je).

Een email-vriendin stuurt mij het volgende mailtje:
Ik heb een heel bijzonder verhaal voor je! Op 20 oktober was alweer de vierde sterfdag van mijn zusje. Mijn moeder en ik zijn naar het kapelletje gegaan waar haar as in de buurt is verstrooid. Op de ochtend van de 20ste brengt de postbode …….. het certificaat van het KNGF van het hondje Pientje. Certificaat met een foto erop. Het hondje Pientje op Piene´s verjaardag. Mijn moeder heeft in tranen het KNGF gebeld en het verhaal verteld. We hebben het certificaat meegenomen en bij de kaars gezet die mijn moeder voor Piene heeft aangestoken. Zodra mijn fotoprogramma weer genezen is, zal ik je de foto mailen. Pientje is een kruising tussen een Labrador, een Herdershond en nog iets, maar ziet eruit als een blonde Labrador. Onlangs heeft ze een brief en lieve foto´s van een snoeperig hondje ontvangen van het pleeggezin.

13/12/2004

Week 51 (21 weken en 13 kg)

Deze week oefenen we vooral ‘volgen met een ontspannen lijntje’. Aangezien ik erg snotterig ben, moeten we voortdurend stoppen om een tissue uit mijn jaszak te halen. Safie denkt dan dat ze een snoepje krijgt, dus die gaat netjes zitten.

Jantien belde op over de organisatie van de puppywalkers dag a.s. zaterdag. Tijdens dat gesprek wordt er aan de voordeur gebeld. Ik doe open en daar zit Safie. Een goede buur heeft aangebeld voor haar, ik was haar eventjes helemaal vergeten dat ze nog buiten was (ik moest heel nodig en heb niet op Safie gewacht; tja en toen ging de telefoon etc.). Op zondag kan ik ook nogal eens vergeten dat Safie in de middag moet eten. Ze kan me dan aankijken …

In het Emmerbos is Safie lekker aan het snuffelen in de bladeren langs het pad en opeens komt er een egeltje uitgewaggeld. Het arme beestje lag daar waarschijnlijk zijn winterslaap te doen. Ik kan Safie nog net pakken, zodat het egeltje veilig weg kan komen.

Foto: slapende pup met Deense dog als waakhond; alleen de poot is te zien Het is ‘puppywalkers dag’. Lorna en Max, buurvrouw en buurhond, gaan mee. De serre puilt uit met mensen en honden. Er zijn ook een paar echte puppies. Het is moeilijk voor te stellen dat Safie een paar maanden geleden ook zo klein was. Mac, het broertje van Safie, is er ook, en het lijkt wel of Safie en Mac elkaar nog kennen.


Foto: smikkelende puppywalkers in de serre We krijgen zelfs nog training binnen en buiten. De honden gaan daarna de kennel in en de walkers gaan dan lekker smikkelen in de serre. Als dank krijgen we allemaal een rugzak met inhoud mee naar huis.

20/12/2004

Week 52 (22 weken en 14 kg)

De week begint goed. We moeten met spoed naar het ziekenhuis in Emmen, want mijn moeder is weer opgenomen. Safie moet nu bij het ziekenhuis in de auto achterblijven. Af en toe ga ik een stukje met haar lopen. Ze gedraagt zich zo voorbeeldig, ze blijft rustig in de auto, en slaapt of kijkt naar buiten.

Tot deze week kon Safie altijd geboeid naar de tv kijken als er dieren op waren. Soms likte ze zelfs de beeldbuis. Nu heeft ze voor haar zelf vastgesteld dat het allemaal nep is (de dieren zijn echt niet in de kamer, zitten ook niet stiekem achter de tv) en gaat weer met een zucht in haar mandje liggen pitten. Iets dergelijks heeft ze ook gedaan met de cd met geluiden (onweer, vuurwerk). Ze heeft vastgesteld dat dat uit de boxen komt en niet echt is.

Foto: Safie op het strand bij IJmuiden We gaan met Safie naar het strand van IJmuiden. Het lijkt allemaal goed te gaan, eerst aan de lijn dan los. Safie rent lekker heen en weer. Het water lijkt haar niet te trekken. Op het moment dat we besluiten terug te gaan, is het net of Safie wat in de paniek schiet als ze ons niet ziet en dan rent ze als een gek weg richting Zandvoort. Enfin kilometers verder ….. Dus op de terugweg aan het lijntje en als een zoet meisje loopt ze mee. Ook keurig op haar gatje zitten kijken naar de ondergaande zon.

27/12/2004

Week 53 (23 weken en 14,5 kg)

Safie is nu een paar keer bij buren binnen (of eigenlijk boven) geweest. Die hebben dus allemaal een zelfde wenteltrap, alleen geen matjes erop. Naar boven durft ze nog wel, maar naar beneden niet. Maar ze wil eigenlijk ook niet meer opgetild worden. Ze staat dan meters van de trap als een geit te bokken.

Wij willen nog wat wijnglazen kopen en daarom gaat Safie een middagje naar Mieke. Safie heeft een leuke middag, alles wat bij ons niet mag, mag wel bij Mieke.

De dagen voor Oudjaar wordt al duidelijk dat Safie niet van vuurwerk houdt. Op Urk waren ze al lekker aan het oefenen en arme Safie weet niet welke kant ze op moet. Met de jaarwisseling loopt Safie een half uur jammerend door huis, weet geen goede plek te vinden. Dan gaat ze doodmoe van de ellende maar in haar mandje liggen en laat de herrie over zich heen komen. Het blijkt de beste oplossing te zijn en ze valt daarom uitgeput in slaap ondanks de herrie.




Aangedreven door WordPress