Puppy Safie

Mirjam en Chantal kom ik op de terugweg van boodschappen doen tegen, maar Safie is er niet bij. Dus we gaan met z’n allen naar huis om Safie te begroeten. Safie is door het dolle heen en het is net of ze niet kan stoppen.

Safie leert al aardig wat je vacht uitschudden is, lekker ongegeneerd krabben en wat poetsen. Voor dat laatste kan ze misschien beter bij Florio in de leer gaan. Safie en Florio lijken steeds meer vriendjes te worden. Florio geeft Safie kopjes en als reactie geeft Safie kopstootjes. Daarna staan ze een beetje te boksen en gaan dan elk weer hun eigen weg. Safie vindt het ook heel intrigerend als Florio door het kattenluik naar buiten gaat. Ze blijft dan een tijdje op haar gatje wachten bij het kattenluik en houdt intussen de buitenboel in de gaten.

Op straat roept vanochtend iemand “he je zit zeker op puppyles”. Safie keek alsmaar omhoog naar mij.

Arme Safie, ze is door het ijs gezakt. Het is een heel klein slootje en het laagje ijs kan je aanzien voor een wandelpad. In elk geval Safie zakt ze er doorheen, zwemt eerst een paar slagen naar de overkant, ziet dat ik aan de andere kant ben en zwemt dan mijn kant op. Best knap want ze moet het ijs kapot zwemmen. Komt op eigen kracht uit de sloot. Op het droge ziet ze er echter uit als een zeer natte en ongelukkige hond en ze wil direct naar huis. Onderweg schudt ze zich regelmatig uit. Ik ben een uur bezig om Safie schoon en droog te krijgen. Safie was het niet helemaal eens met alle schoon- en droogactiviteiten van mijn hand. De haardroger is behoorlijk afgekeurd.

Van Bert krijg ik een mailtje over een boek ‘Haar schaduw en ik’. Gaat over een puppywalker en de belevenissen met haar puppy tot hulphond.

Thuis en op kantoor kan Safie kan zichzelf heel goed bezig houden en leuk in haar eentje spelen. Ze vindt het prachtig als je af en toe wat zegt. Soms komt ze dan naar je toe om wat te geven of te laten zien, of vraagt of je met haar wilt spelen. Tussen Florio en Safie is nog niet beslist wie de baas is. Met haar voorpoten probeert Safie dit af te dwingen, maar Florio geeft zich niet gewonnen en mept gewoon naar Safie. Florio slaat echter zijn nagels niet uit, dus heeft Safie geen idee wat een kat kan aanrichten. Wel is ze erg voorzichtig naar andere katten, maar ze staat meer te kwispelen dan dat ze ze wil verjagen.

In een paar avonden lees ik het boek ‘Haar schaduw en ik’ uit. Heel veel herkenningspunten natuurlijk. Het valt de schrijfster op vrouwelijke puppies veel drukker zijn. Het broertje van Safie is ook veel rustiger. De opvoeding/opleiding van een hulphond verschilt toch wel behoorlijk van een geleidehond.

Het is vreselijk koud buiten, maar het lijkt Safie niet te deren. Alleen ’s avonds staat ze niet echt te popelen om naar buiten te gaan. Ze ligt dan lekker opgerold in haar mand te zuchten en te steunen. Of ze een heel zwaar leven heeft.

Ricky de buurtkat komt weer eens langs. Hij wil wel gezellig bij Florio in het mandje liggen, maar dat is natuurlijk niet goed. Safie wordt hier wakker van en wil ook wel in het mandje. Het resultaat: mandje leeg, Florio in de stoel, Ricky op de verwarming en Safie doolt rond, want ze weet niet zo goed hoe ze met deze situatie om moet gaan. Uiteindelijk gaat ze maar weer op haar vacht slapen.

Mijn broer uit Australie heeft een kalender over geleidehonden (Guide Dogs Australia) gestuurd. In Australie is het bij wet geregeld dat deze honden in publieke gebouwen, restaurants, winkels, taxi’s e.d. toegelaten moeten worden. Helaas bestaat zo’n wet nog niet in Nederland.

’s Nachts heeft Florio het druk gehad. Hij heeft een muisje mee naar binnen genomen en deels opgegeten, maar ook de plaid van Safie ondergekotst. Hoewel Safie toch van alles van de straat vreet, heeft ze het restant van het muisje en kots niet opgegeten. Verder had ik weleens willen zien hoe Safie op dit alles heeft gereageerd.

Het wandelen aan een ontspannen lijntje gaat erg goed, ook langs de drukke gracht.

Het spelletje ‘pak en los’ vindt Safie erg leuk. Op kantoor mag ze dit graag spelen met een eigen gemaakt speeltje (oude sok met kattenspeeltje en knopen erin). Thuis gebruiken we een flos of een speelgoedhondje.

Safie is weer een dagje bij Mieke thuis geweest. Ze wordt dan in de loop van de ochtend door Mieke opgehaald. Haar kater, Tommie, vindt Safie helemaal te gek. Als ze weer thuis gebracht wordt, is ze wel blij me te zien, maar gaat daarna direct door naar de keuken om te kijken of er iets in haar bak zit. De volgende ochtend echter ziet Safie dat ik weer naar het werk ga en ze is er als de kippen bij en loopt direct mee naar beneden. Achterblijven wil ze niet, ook al moet ze daarvoor haar favoriete mandje uit.

We moeten naar Emmen voor een paar afspraken in het revalidatiecentrum waar mijn moeder tijdelijk is opgenomen. Safie mag niet mee naar binnen en blijft in de auto achter. Ze gaat gewoon slapen, geen probleem. Als beloning gaan we in het bos wandelen.

Op puppyles is Safie behoorlijk recalcitrant. Bij de deur ‘zit en wachten’ vertikt ze gewoon. Aan het lijntje lopen buiten gaat dan wel weer aardig. Later komen we Mac, het broertje van Safie, tegen. Mac is heel erg ziek geweest en heeft het ternauwernood gered. Dat is wel even schrikken hoor. Verder weten nu ook wie Eelkje en haar puppy Joey zijn.

Er ligt een pak sneeuw, dus gauw naar buiten. Heerlijk gedold in die witte massa en maar rennen, rennen … Safie kon er geen genoeg van krijgen.

Op Oostenburg komen we eindelijk de witte herder tegen. De hondjes hebben even lekker op de gang gespeeld.

Er ligt een dik pak sneeuw en Safie is niet te houden.


Het lijkt wel of ze helemaal gek wordt. Haar snoet moet constant helemaal in de sneeuw verdwijnen. De hele week staat in het teken van winterpret voor Safie. Ze wil steeds naar buiten om in de sneeuw te spelen en te rennen.


We gaan naar Emmen om de verjaardag van mijn vader te vieren. Eerst halen we mijn moeder op uit het revalidatiecentrum. Safie vindt het wel gezellig met die oudjes die ook nog wat lekkers hebben. In het bos ligt helemaal veel sneeuw. Safie verdwijnt tot haar buik soms in de sneeuw. Op de terugweg naar huis later op de dag ligt ze zoet te slapen in de auto.

Van Eelkje, ook een puppywalker, krijg ik een mailtje dat ze een nieuwe pup heeft, dit keer een witte herder.