Puppy Safie

Na een weekje dierenhotel lijkt Safie me niet meer te willen kennen. Ze maakt geen oogcontact, luistert slecht en loopt de hele tijd aan de lijn te klieren. Het kost me een paar dagen om weer oogcontact te krijgen. Ook heeft ze af en toe diarree, maar dinsdag loopt ze helemaal leeg en zit er bloed bij. Dus maar gauw naar de dierenarts. Ze krijgt een kuurtje en het moet binnen een paar dagen over zijn. Inderdaad vanaf donderdag gaat alles weer beter. En dan kunnen we met de oefeningen uit de cursusmap beginnen en Safie krijgt daar ook weer plezier in.

Bert, Mirjam en Chantal komen een avondje langs. We hebben afgesproken elkaar buiten te treffen, dan mogen de hondjes spelen, maar binnen moeten ze rustig zijn. Dit gaat met een paar keer tot de orde roepen goed. Chantal heeft de snurkende giraf ontdekt en gaat ermee spelen, als het speeltje gaat snurken, schrikt Chantal even en kruipt achteruit schuivend weg. Safie kijkt zeer geinteresseerd toe.

Op puppyles oefenen we op straat ‘zit en wacht’. Safie is af en toe in de bonen en doet geen ‘zit’ maar een ‘af’.

We gaan een paar keer naar Emmen om het huisje van mijn ouders leeg te halen. Dan bezoeken we ook mijn ouders in het verpleeghuis. In de huiskamer van mijn moeder heeft Safie haar eigen waterbakje. Als ze na weken mijn vader weer ziet, gaat ze heel gezellig tegen hem aanzitten. De oude man is zo ontroerd dat ie met veel moeite vooroverbuigt om het het hondje te knuffelen.

We doen deze week niet zo veel oefeningen, maar maken in Emmen wel wat boswandelingen ter compensatie van de lange autoritten.

We krijgen een droevig emailtje van een puppywalker. Haar hondje heeft een aangeboren nierafwijking en zal niet meer lang te leven hebben.

Omdat ik nu zo vaak de huissleutels vergeet mee te nemen als ik met Safie ga wandelen, heb ik de sleutel maar aan een touwtje om mijn nek hangen.

Safie wordt nogal onrustig en recalcitrant van al die verhuisdozen en het vele gereis naar Emmen. Ook het warme weer valt haar zwaar. Zelfs een boswandeling vindt ze al te veel moeite. Dus doen we maar korte sanitaire uitstapjes en verder ligt ze binnen of buiten wat te suffen.

Van baknijd heeft Safie geen last. Als ik haar in plaats van de kat eerst eten geef, dan steekt Florio zijn kop in haar etensbak om te checken of het niet zijn brokjes zijn. Aan de lucht van de brokken heeft Florio genoeg om vast te stellen dat dit niet zijn brokjes zijn. Safie laat dit allemaal gewoon toe. Omgekeerd trouwens ook.

Florio begeleidt ons steeds vaker op de korte wandelingetjes. De meeste tijd doet Safie net of ze hem niet ziet, maar ze weet heel goed of Florio nog volgt, want als ze hem niet meer ziet, wil ze terug om hem te gaan zoeken.

Jantien heeft de prijs van ‘beste puppywalker van het jaar’ gewonnen. Ze is al jarenlang samen met haar man puppywalker en heeft dus heel veel hondjes opgevoed.

We gaan nog twee keer naar Emmen. Safie wordt heel naar van dat lege huisje. Het klinkt ook vreselijk hol. Als we bij Pa op bezoek zijn, gaat ze direct bij hem liggen en gaat lekker slapen. Die twee zijn ook gek op elkaar.

Joh. zit op cursus in Duitsland. Safie lijkt hem niet te missen, maar Florio komt elke ochtend om 5 uur naar de slaapkamer en begint dan luidkeels te jammeren.

Op een avond tijdens de laatste sanitaire uitlaat, vliegt een uil vlak boven ons hoofd. Max blaft naar de vogel, maar Safie kijkt alleen maar.

Met puppyles gaan we naar het winkelcentrum en markt in Lelystad. Voor ons is dit de eerste keer, dus Safie is behoorlijk onder de indruk. Ze is heel gevoelig voor nieuwe indrukken. In vergelijking met een half jaar geleden is ze echter al heel wat rustiger bij een nieuwe situatie.